Hidźra (ang.hijra) została, od kwietnia 2014 roku, oficjalnie uznana przez indyjski Sąd Najwyższy za trzecią płeć. Dla liczącej około 5 milionów społeczności oznacza to przyznanie limitów przyjęć na studia oraz na stanowiska w administracji rządowej. Jest to o tyle ważne, że do tej pory zajmowali się oni głównie żebractwem i prostytucją.

Trochę muzyki na stronie. Śpiewają hinduscy asceci. Wszystko nagrane podczas Kumbh Meli 2015 w Nashiku, czyli nadrabiamy zaległości.

3 maja 1913 w Bombaju miał premierę pierwszy indyjski film. Była to 40-minutowa niema historia religijna, zatytułowana Radźa Hariśćandra. Jej twórca, Dadasaheb Phalke uznawany jest za ojca indyjskiej kinematografii. Po raz pierwszy nazwy „Bollywood” użył w latach 70. XX wieku dziennikarz magazynu „Cineblitz”. Miała ona określać filmy produkowane w wytwórniach w Bombaju, a wzorem była oczywiście nazwa „Hollywood”. Dziś Indie są filmową potęgą. W ubiegłym roku wyprodukowano ponad tysiąc filmów (Hollywood ok. 700), a wartość całej branży szacuje się na 2 miliardy dolarów.

Słów kilka o wizytacji w miejscowej szkole. Przechadzając się po Tapovan (przedmieścia Nasiku), gdzie przygotowywano boksy dla pielgrzymów, spotkałem dwóch sympatycznych dziennikarzy z lokalnego oddziału Maharashtra Times. Dużego wyboru nie mieli, bo zagraniczniaków jeszcze nie dowieźli i opanowałem rynek w 100% (dopiero pod koniec mojego pobytu spotkałem parę z Australii).

Jak ja nie lubię wyjeźdzać. Zawsze w drodze na lotnisko zastanawiam się: "I po co Ci to było". Zamiast siedzieć na kanapie, to szlajać się zachciało....

Droga w sumie dobrze minęła. Dobrze, czyli bez niespodzianek. Planowo.... Skupiłem się... 6.20 z Gdańska, 3 godziny w Monachium i planowo zakończyłem w Mumbaju o 23.10 czasu już lokalnego. Jestem teraz do przodu o 3.5 godziny. Piszę przed 2 a u was jeszcze ledwo po 22. Tyle informacji o czasie.

Dzisiaj dzień odpoczynku, pozwoliłem sobie pospać dłużej. Wstałem o 10 i zacząłem przygotowywać plan ucieczki z Mumbaju. A nie jest to takie proste. W aplikacji sprawdziłem, że są 2 pociągi w sobotę do Nasiku, więc poszedłem na stację kupić sobie bilet. Znalazłem kasę nr 52 dla obcokrajowców, karteczka "Proszę grzecznie czekać" w okienku, więc czekam. Klimatyzowane pomieszczenie, nie śpieszy mi się wyjątkowo, więc po hindusku stoję i bezmyślnie gapie się w sufit. Po 15 minutach przyszedł pan, który oznajmił mi, że nie ma już biletów na żaden pociąg, bo przecież weekend, a kolejka oczekujących jest długa. No trudno, został więc tylko autobus.

Tydzień spędzony z chłopakami w Kolhapur. Tylko film i jedno zdjęcie. Takie "widzimisię". Zdjęcia do obejrzenia po raz pierwszy będą w formie papierowej, a nie elektronicznej. As soon as possible...

Tradycyjnie w nocy nie mogłem zasnąć i bałem się, że rano nie wstanę. Dałem radę wyjść z hotelu po 6 żeby stawić się o godzinie 7 w Shijayi Park w dzielnicy Dadar. Włączyłem tryb oszczędnościowy, a tak na prawdę to chciałem przejechać się słynną kolejką podmiejską. Wcześnie rano, jadę na północ, czyli powinno być pusto. Na Victorii stawiłem się 10 minut później, i śmiało podszedłem do automatu, po bilet. Jedyny automat w którym mogłem opłacić przejazd za gotówkę oczywiście nieczynny, więc i tak musiałem porozmawiać z panem w okienku. Kupiłem sobie w I klasie za 50 rupii, czyli na bogato. II klasa kosztuje 10 rupii, i różnica nie jest duża w wyposażeniu. W przedziale mało osób, pociąg przyśpieszony, więc na 2 stacji już wysiadałem. I bardzo dobrze. Jak zobaczyłem tłum na peronie to cisnęło mi się na usta małe przekleństwo i zanim wysiadłem, 5 hindusów zdążyło już wskoczyć do środka. I to ma być dobra pora i dobry kierunek na podróż? Ja wysiadam....

Do Trimbak jest ok 45 km, więc godzina drogi autobusem. Opłata za przejazd 33 rupię, chociaż jakbym się uparł mogłem jechać za 600 z miejscowym rykszarzem. Miejsce dobrze mi znane, ale odwiedzić warto. Miałem również zdjęcia do rozdania, więc wypad za miasto trzeba zrobić.

Gorąco jak w piekle, więc nawet na myśl mi nie przyszło, żeby wspinać się na okoliczną górę, gdzie znajduje się kapliczka. Byliśmy za pierwszym razem z księżniczką i nic takiego wartego poświęcenia sie tam nie znajduje. Znalazłem kilku Sadhu, chyba pozostałości po Kumbh Meli, więc porobiłem im trochę fotek.

Miałem wcześnie wstać, ale jak się nie może zasnąć to później problem z poderwaniem się do boju. Czuję się w Czasie apokalipsy, tylko u mnie wiatrak nie wydaje takich ładnych dźwięków łopat helikoptera będącymi wstępem do The End Doorsów.