Wczorajszy dzień nic nie wyjaśnij w sprawie pieniędzy, więc musiałem to zrobić dzisiaj. Milind ma jakiś rajd i siedział do późna, więc nic nie załatwiliśmy. Pierwszą rzeczą jaką chciałem załatwić to hotel. Spać gdzieś trzeba, więc lepiej żeby nie podejrzewali mnie, że nie mam pieniędzy, bo jeszcze mi rzeczy wyrzucą na bruk. W recepcji postanowiłem zapłacić kartą. Doliczają 2% dodatkowo, ale to i tak wyjdzie jakieś 40-50 rupii, więc bez przesady. Transakcja poszła bezbłędnie, kamień z serca, pierwsza rzecz załatwiona. Pokój mam oszczędnościowy, bo 560 rupii, czyli 33 pln. Wiatrak chyba nawet lepszy niż klima, bo z tą klimą to zawsze i tak zmarznę. Nie potrafię jej porządnie ustawić.

Tradycyjnie w nocy nie mogłem zasnąć i bałem się, że rano nie wstanę. Dałem radę wyjść z hotelu po 6 żeby stawić się o godzinie 7 w Shijayi Park w dzielnicy Dadar. Włączyłem tryb oszczędnościowy, a tak na prawdę to chciałem przejechać się słynną kolejką podmiejską. Wcześnie rano, jadę na północ, czyli powinno być pusto. Na Victorii stawiłem się 10 minut później, i śmiało podszedłem do automatu, po bilet. Jedyny automat w którym mogłem opłacić przejazd za gotówkę oczywiście nieczynny, więc i tak musiałem porozmawiać z panem w okienku. Kupiłem sobie w I klasie za 50 rupii, czyli na bogato. II klasa kosztuje 10 rupii, i różnica nie jest duża w wyposażeniu. W przedziale mało osób, pociąg przyśpieszony, więc na 2 stacji już wysiadałem. I bardzo dobrze. Jak zobaczyłem tłum na peronie to cisnęło mi się na usta małe przekleństwo i zanim wysiadłem, 5 hindusów zdążyło już wskoczyć do środka. I to ma być dobra pora i dobry kierunek na podróż? Ja wysiadam....

Najmniejszą część Starego Miasta w Jerozolimie administrują Ormianie. Dla turysty najważniejszy w tej części miasta jest Katedra św. Jakuba. Warto jest wybrać się na msze o godz. 6.30, dla tych którzy wcześnie wstają, lub o 15.00 żeby uczestniczyć w liturgii i posłuchać religijnych śpiewów.

Zgodnie z założeniem wyszliśmy z hotelu o 8 rano. Piechotą do tramwaju (5,90 NIS), a później na Central Bus Station. Do Tel Avivu odchodzą dwa autobusy 405 i 480. Różnica jest między nimi, gdzie kończą swoją trasę. Pierwszy na Central Bus Station, a drugi na nowym dworcu, tzw. Terminal 2000 w północnej części miasta. Nam lepiej pasowała pierwsza opcja, więc kupiliśmy bilety po 17 NIS i godzinę później byliśmy na Central Bus Station w Tel Avivie. To jest dopiero kolos. Do 2010 roku był to największy dworzec autobusowy na świecie. Nam zajęło 15 min, zanim wyszliśmy z niego na ulicę.

Siedem lat po pierwszej wizycie powróciliśmy do Eretz Izrael. Narodowy przewoźnik wprowadził bezpośrednie loty z Gdańska, więc i taniej (815 pln) i szybciej (4,5 godz) ... i patriotyczniej (Lufthansa nie zarobiła na nas). Zostały za to te same przepisy bezpieczeństwa. Pierwszy lot dnia, 5.30 rano w niedzielę, i można wszystkich dokładnie sprawdzić. Nie pamiętam już, kiedy ostatnio byłem dokładnie obszukany na lotnisku z kontrolą karteczkową na wypadek materiałów wybuchowych włącznie. Trudno, mus to mus, ale spokojny sen na pokładzie samolotu bezcenny. I jak powiadomił pilot po wylądowaniu byliśmy 20 min. szybciej :) - jak latać to tylko w niedzielę z samego rana - korków na niebie brak....

Drugi dzień z ładną pogodą i niby to już ma być koniec dobrej aury. Słońce nabiło 17 stopni, więc poszliśmy po śniadaniu na Górę Oliwną. Załatwiliśmy wycieczkę na jutrzejszy dzień, więc jedziemy do Bethlejem. Mają nam zająć 8 godzin, więc jakoś z deszczem damy radę.

Kościół Grobu Najświętszej Marii Panny. Choć Kościół od pierwszych wieków wierzył w zaśnięcie Maryi i Jej wzięcie do nieba z duszą i ciałem, dopiero w połowie zeszłego stulecia papież Pius XII podniósł tę prawdę wiary do rangi dogmatu. Wierzymy, że Maryja „po zakończeniu ziemskiego życia, z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej” – mówi dogmat. 

Żadne żydowskie prawo nie mówi, że trzeba zakrywać głowę. Prawdopodobnie pochodzi to ze starego bliskowschodniego zwyczaju zasłaniania głowy w obecności członków rodziny królewskiej. Ponieważ Bóg jest postrzegany jako Król Królów, zawsze obecny Święty, Żydzi zaczęli nosić nakrycie głowy przez cały czas. Jest to jeden z tych przypadków, w których zwyczaj stał się równie ważny, a może nawet bardziej, niż prawo.

W końcu minął mi katar, ale gardło boli. Dzień miał być bardzo łagodny, a wyszedł z największym obciążeniem dla naszych kończyn. Po tradycyjnym śniadanku ruszyliśmy na Mea Sharim. Dzielnica ortodoksów to istna wycieczka w czasie. Większość mijających nas kobiet i mężczyzn ubrana na czarno i podejrzliwie patrzy ukradkiem na obcych. No my się w tło nie wkomponowaliśmy. Ja ubrany w jasne spodnie i zieloną kurtkę, a Aga w kolorowej czapce i z żarówiastym żółtym plecakiem. Dodatkowo trzeba uważać na robienie zdjęć, bo co chwila ostrzeżenie, że mieszkańcy sobie tego nie życzą, a wredni potrafią być. Dzisiaj zapuściliśmy się w boczne uliczki i na szczęście żadnych przygód nie mieliśmy, bo starałem się nie afiszować z aparatem.

Zanim chłopiec skończy trzynaście lat, uważa się go za małoletniego w prawie żydowskim i nie jest zobowiązany do wykonywania przykazań religijnych. Wszystko zmienia się po 13 urodzinach. Chłopca uznaje się za dorosłego czyli od tego czasu jest odpowiedzialny przed Bogiem za swe czyny. Może też brać pełny udział w uroczystościach religijnych, odbywających się w synagodze. Żeby podkreślić ważność wydarzenia, organizuje się uroczystość zwaną Bar Micwa. Dla dziewczynek wejście w dorosłość następuje w wieku 12 i wiąże się to z uroczystością Bat micwy.