Indie zaskakują i tak na prawdę można spodziewać się wszystkiego i co najważniejsze, trzeba być na to przygotowanym. Podążając za światełkami i muzyczką, weszliśmy na wesele, zostając oczywiście honorowymi gośćmi. Oprowadzono nas po kuchni, pokazano jak wiąże się specjalne nakrycia głowy i nawet zaproszono do konsumpcji. Ja musiałem porobić fotki, najpierw wszystkim chłopakom w tradycyjnych nakryciach głowy, a później całej rodzinie. Po przyjedzie panny młodej, załapałem się na sesje zdjęciową, więc i ja trochę skorzystałem, uważając, żeby nie wchodzić w paradę zamówionemu miejscowemu fotografowi.

Wieczorkiem, po przyjeździe z Trimbaku, tradycyjnie udaliśmy się w kierunku Tanku i poszwędać się uliczkami starej części miasta. Aga została zaczepiona przez Hinduskę, która jak sie okazało w czasie rozmowy, byla wcześniej Hindusem. Nawet poznalismy jej(jego) męża. Ja chcialem zrobić zdjęcie Sadhu, który jest tutaj glówną postacią życia religijnego, bo ma swój domek na Tanku. Zdaje mi się, że wcześniej widzialem go w jakimś programie podróżniczym. Koleś od 13 lat śpi na stojąco. Ma podwieszaną szmatkę, do której chowa jedną nogę, drugą stojąc na ziemi. No ma taki odpał. Wcześniej musialem przypozowac do zdjęć, bo przyszlo 10 młodych Indian - nie wiem o co chodzi. Zakończyłem ich fotografowanie, bo zaczęli mnie już trochę irytować; a grupowo, a po 2 osoby, a teraz indywidualnie...

Elura (Ellora) – stanowisko archeologiczne w Indiach w stanie Maharasztra znane dzięki unikalnemu zespołowi trzydziestu czterech wykutych w bazaltowej skale świątyń.  Siedemnaście z nich to świątynie hinduskie (600- 900 n.e.), dwanaście buddyjskie (400-800 n.e.), a pięć to świątynie dźinijskie (800-1000 n.e.).

Trzeba było opuścić Mumbai i przetransportować się do Aurangabadu. Bilety kupiliśmy w kasie dla forinersów na Victorii. Nie mogliśmy liczyć na wygody, bo lepszą klasę trzeba rezerwować z przynajmniej tygodniowym wyprzedzeniem. Nam pozostał tylko wagon CC (Chair Class), który daje gwarancję, że znajdzie się dla nas miejsce w pociągu. W zamian dostajemy oczywiście bezpośredni kontakt z Indianami. A to bezcenne.

Adżanta (hindi: अजिंठा लेणी ) – grupa wzgórz w stanie Maharasztra, na terenie dawnego księstwa Hajderabadu. W ich zboczach, nad doliną rzeki Waghory, wykutych jest 30 pieczar z unikalnymi malowidłami o tematyce buddyjskiej. Cztery groty to ćajtje – miejsca kultu, zaś pozostałe to wihary – miejsca zamieszkania i gromadzenia się mnichów.

Groty powstały między II wiekiem p.n.e. a VII wiekiem n.e. Wiele z nich wykuto za czasów Guptów. Część grot nie została ukończona, prawdopodobnie z uwagi na brak funduszy związany z zanikiem buddyzmu na półwyspie dekańskim. Groty zostały odkryte w 1839 przez grupę angielskich myśliwych. Zespół grot w Adżancie znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

W Khajuraho mieliśmy możliwość poobserwować prawdziwą indyjską wieś. W porównaniu do miasta jest czysto, spokojnie i można zaliczyć miły spacer. Turyści tutaj nie zaglądają, więc zdziwienie mieszkańców było dość spore, gdy białe twarze chciały podejrzeć ich codzienne czynności.

Khajuraho swą sławę zawdzięcza bardzo bogatej dekoracji rzeźbiarskiej zewnętrznych ścian hinduistycznych oraz dźinijskich świątyń. Tworzą ją rytmiczne układy splątanych ze sobą postaci. Wiele z nich ma charakter erotyczny, nieraz bardzo śmiały. Wiąże się to ze specyfiką lokalnego hinduizmu.

Indie, z ponad 740 000 działającymi szkołami i 5 800 000 nauczycielami, mają jeden z największych systemów edukacji na świecie. Alfabetyzacja postępuje, ale i tak 25 % społeczeństwa nie potrafi czytać ani pisać. Statystyki zapewne będą coraz lepsze, gdyż rząd zobowiązał się zwiększać nakłady finansowe i przeznaczać 6% produktu krajowego brutto (PKB) na edukację, z czego połowa zostanie przekazana na szkolnictwo podstawowe.

Słów kilka o wizytacji w miejscowej szkole. Przechadzając się po Tapovan (przedmieścia Nasiku), gdzie przygotowywano boksy dla pielgrzymów, spotkałem dwóch sympatycznych dziennikarzy z lokalnego oddziału Maharashtra Times. Dużego wyboru nie mieli, bo zagraniczniaków jeszcze nie dowieźli i opanowałem rynek w 100% (dopiero pod koniec mojego pobytu spotkałem parę z Australii).

3 maja 1913 w Bombaju miał premierę pierwszy indyjski film. Była to 40-minutowa niema historia religijna, zatytułowana Radźa Hariśćandra. Jej twórca, Dadasaheb Phalke uznawany jest za ojca indyjskiej kinematografii. Po raz pierwszy nazwy „Bollywood” użył w latach 70. XX wieku dziennikarz magazynu „Cineblitz”. Miała ona określać filmy produkowane w wytwórniach w Bombaju, a wzorem była oczywiście nazwa „Hollywood”. Dziś Indie są filmową potęgą. W ubiegłym roku wyprodukowano ponad tysiąc filmów (Hollywood ok. 700), a wartość całej branży szacuje się na 2 miliardy dolarów.