Ponowne odwiedziny w Europejskim Centrum Solidarności w Gdańsk. Okazją była wystawa czeskiego fotografa Josefa Koudelki, który w sierpniu 1968 roku dokumentował inwazję wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację. Zdjęcia jego autorstwa, wykonane w ciągu siedmiu niezmiernie dramatycznych sierpniowych dni, stały się symbolem walki o wolność.

Przedsiębiorcy z Warmińsko-Mazurskiego Klubu Biznesu po raz 25 wręczyli statuetki Osobowość Roku. W kategorii "kultura za przekazywanie rodzicom, nauczycielom dzieciom i młodzieży wyjątkowo pięknych doznań z tradycji muzyki dawnej i współczesnej, tańców ludowych i nowoczesnych, a także za działania wychowawcze, poznawcze i promocyjne statuetka trafiła do Młodzieżowego Domu Kultury w Elblągu.

Najmniejszą część Starego Miasta w Jerozolimie administrują Ormianie. Dla turysty najważniejszy w tej części miasta jest Katedra św. Jakuba. Warto jest wybrać się na msze o godz. 6.30, dla tych którzy wcześnie wstają, lub o 15.00 żeby uczestniczyć w liturgii i posłuchać religijnych śpiewów.

Żadne żydowskie prawo nie mówi, że trzeba zakrywać głowę. Prawdopodobnie pochodzi to ze starego bliskowschodniego zwyczaju zasłaniania głowy w obecności członków rodziny królewskiej. Ponieważ Bóg jest postrzegany jako Król Królów, zawsze obecny Święty, Żydzi zaczęli nosić nakrycie głowy przez cały czas. Jest to jeden z tych przypadków, w których zwyczaj stał się równie ważny, a może nawet bardziej, niż prawo.

2 liga siatkówki kobiet. Dziewczyny z Truso Elbląg w boju z APS Rumia.

Zanim chłopiec skończy trzynaście lat, uważa się go za małoletniego w prawie żydowskim i nie jest zobowiązany do wykonywania przykazań religijnych. Wszystko zmienia się po 13 urodzinach. Chłopca uznaje się za dorosłego czyli od tego czasu jest odpowiedzialny przed Bogiem za swe czyny. Może też brać pełny udział w uroczystościach religijnych, odbywających się w synagodze. Żeby podkreślić ważność wydarzenia, organizuje się uroczystość zwaną Bar Micwa. Dla dziewczynek wejście w dorosłość następuje w wieku 12 i wiąże się to z uroczystością Bat micwy.

Kościół Grobu Najświętszej Marii Panny. Choć Kościół od pierwszych wieków wierzył w zaśnięcie Maryi i Jej wzięcie do nieba z duszą i ciałem, dopiero w połowie zeszłego stulecia papież Pius XII podniósł tę prawdę wiary do rangi dogmatu. Wierzymy, że Maryja „po zakończeniu ziemskiego życia, z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej” – mówi dogmat. 

Dzielnica Me’a Sze’arim została założona w 1874 jako jedno z pierwszych osiedli żydowskich poza murami Starego Miasta. Obecnie dzielnica, chociaż pozbawiona otaczającego muru, stanowi swoistą enklawę w Jerozolimie. Ciasno stłoczona zabudowa z licznymi sklepikami i warsztatami przypomina wschodnioeuropejski sztetl, a wrażenie to potęguje ludność dzielnicy, złożona niemal wyłącznie z ultra-ortodoksyjnych żydów charedim i chasydów. 

Zgodnie z założeniem wyszliśmy z hotelu o 8 rano. Piechotą do tramwaju (5,90 NIS), a później na Central Bus Station. Do Tel Avivu odchodzą dwa autobusy 405 i 480. Różnica jest między nimi, gdzie kończą swoją trasę. Pierwszy na Central Bus Station, a drugi na nowym dworcu, tzw. Terminal 2000 w północnej części miasta. Nam lepiej pasowała pierwsza opcja, więc kupiliśmy bilety po 17 NIS i godzinę później byliśmy na Central Bus Station w Tel Avivie. To jest dopiero kolos. Do 2010 roku był to największy dworzec autobusowy na świecie. Nam zajęło 15 min, zanim wyszliśmy z niego na ulicę.

W końcu minął mi katar, ale gardło boli. Dzień miał być bardzo łagodny, a wyszedł z największym obciążeniem dla naszych kończyn. Po tradycyjnym śniadanku ruszyliśmy na Mea Sharim. Dzielnica ortodoksów to istna wycieczka w czasie. Większość mijających nas kobiet i mężczyzn ubrana na czarno i podejrzliwie patrzy ukradkiem na obcych. No my się w tło nie wkomponowaliśmy. Ja ubrany w jasne spodnie i zieloną kurtkę, a Aga w kolorowej czapce i z żarówiastym żółtym plecakiem. Dodatkowo trzeba uważać na robienie zdjęć, bo co chwila ostrzeżenie, że mieszkańcy sobie tego nie życzą, a wredni potrafią być. Dzisiaj zapuściliśmy się w boczne uliczki i na szczęście żadnych przygód nie mieliśmy, bo starałem się nie afiszować z aparatem.